Чин 1, Сцена 10. ЖИВКА, ЧЕДА
ЖИВКА: Зете, нисам те загрлила од дана венчања. (Грли га).
ЧЕДА: Али чему се ви то радујете?…
ЖИВКА: Гле сад! Место и ти да се радујеш, а ти још питаш. Рако! Рако!
ЧЕДА: Али чему се ви то радујете?…
ЖИВКА: „Наши“! Јеси ли чуо шта каже човек: „наши“!
ЧЕДА: Ама кој човек?
ЖИВКА: Па овај…
ЧЕДА: Пера писар из административног одељења. За њега су „наши“ сви који образују кабинет. Он то, извесно, свакоме тако јавља.
ЖИВКА: Али каже човек: Стевановић отишао у двор.
ЧЕДА: Па?
ЖИВКА: Па то! Ти можеш да аванзујеш, а може и он…
ЧЕДА: Ко?
ЖИВКА: Како ко? Сима!
ЧЕДА: Па отац је већ начелник министарства, шта може више?
ЖИВКА: А Државни савет, а управник Монопола, а председник општине? Охо, мој брајко, само кад се хоће, има ваздан. (На вратима). Рако! Рако!
ЧЕДА: Шта ће вам?
ЖИВКА: Да купи новине. Цркох од радозналости! Рако! Рако!