Чин 4, Сцена 6. ЖИВКА, ПЕРА
ПЕРА (доноси велики штос новина): Добар дан, госпођо министарка. Ево, ја сам купио још шест бројева, — досад триста шест.
ЖИВКА: Хвала вам, ви сте највише купили, али, кажу, ипак се много продаје. Је л’ те, чита ли свет; јесте ли приметили, чита ли свет?
ПЕРА: Па… Како да вам кажем, госпођо… чита. Сад сам баш прошао крај хотел „Париза“, па скупили се око стола, а један гласно чита.
ЖИВКА: Па дабоме, кад у овој земљи нема закона. Била сам код управника вароши да забрани лист, па каже: Не може по закону о штампи. Ама како то, молим вас, зар може бити закона по коме полиција нема власти?
ПЕРА: То је ваљда зато што овде не пише о вама, него као да се све то дешава у Кини.
ЖИВКА: Искинио се он дабогда никакав!
ПЕРА: Па стога ваљда полиција и налази да нема увреде части.
ЖИВКА: Ама како да нема увреде части. Зар каже за мене да сам одвратна баба, па нема увреде части?
ПЕРА: Па јесте, с те стране има.
ЖИВКА: Е, па с које стране онда нема?
ПЕРА: Па мислим да се иначе не односи на вас, јер се дешава у Кини.
ЖИВКА (шчепа један број): А ево, прочитајте ово на крају, ево ово…
ПЕРА (чита гласно): „Најзад није никакво чудо што се овакве ствари дешавају у Кини, али је право чудо што се то исто дешава и код нас, и то у највишим круговима нашега друштва, у дому једнога нашега мандарина.“ (Говори). Е, ево, јест, ово му не ваља.
ЖИВКА: Не ваља, дабоме да не ваља.
ПЕРА: Кад би се бар могло дознати ко је писао?
ЖИВКА: Па ето, ко бајаги рекосте…
ПЕРА: Рекао сам, госпођо, и верујте, распитивао сам на све стране, али — не може, па не може да се дозна.